FUGAZI.gr

Αυτάρκεια & επιβίωση…

Ενημέρωση…

Το blog είναι ανενεργό και νέα άρθρα/projects δημοσιεύονται στο forum καθώς και στην σελίδα του Facebook. Για να ενημερώνεστε γίνετε μέλη είτε στο forum, είτε στην σελίδα μας στο facebook. Η εγγραφή στο forum είναι άμεση και δεν απαιτεί προσωπικά στοιχεία.

Ο μύθος του Αχιλλέα…

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση, μου έδωσε ένας φίλος από το facebook, όπου ανέφερε μια συνήθεια των πειρατών, που αποσκοπούσε στο να μην έχουν οικογένεια και να είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν. Περίπου το ίδιο νόημα μας δίνει και ο μύθος του Αχιλλέα, που φαντάζομαι τον γνωρίζουν όλοι.

Το όνομα Αχιλλέας, κατά μια εκδοχή σημαίνει “αυτός που φέρνει λύπη/στεναχώρια στους λαούς/εχθρούς”, κατά μια άλλη σημαίνει “αυτός που είναι λυπημένος”. [1] Κατά μια περίεργη σύμπτωση, θα έλεγα ότι και οι δύο ορισμοί, μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα, μιας και ένας πολεμιστής του μεγέθους του Αχιλλέα, μπορεί να φέρνει λύπη στους εχθρούς, αλλά για τον ίδιο λόγο να είναι και ο ίδιος στεναχωρημένος. Αυτό δείχνει ότι ο πολεμιστής, έχει συναίσθηση των πράξεων του, δεν είναι ένα αναίσθητο τέρας που σκοτώνει χωρίς λόγω και αιτία. Γνωρίζει τι κάνει και τις συνέπειες των πράξεων του. Γνωρίζει τον πόνο που προξενεί, αλλά το κυριότερο, γνωρίζει το μέλλον του…

Τον μύθο και την γνωστή φράση “Αχίλλειος πτέρνα” φαντάζομαι όλοι τα γνωρίζουμε. Αυτό όμως που προσπερνάμε, μη δίνοντας ιδιαίτερη σημασία, είναι η προσπάθεια της μητέρας του Αχιλλέα, να τον εμποδίσει να πάει στον πόλεμο. Η Θέτιδα, σαν μάνα, κάνει τα αδύνατα δυνατά να προστατέψει τον γιο της από σίγουρο θάνατο. Μπορούμε να πούμε ότι η Θέτιδα, συμβολίζει όχι μόνο την ίδια την μητέρα, αλλά και γενικότερα τους δεσμούς μας με άτομα που αγαπάμε, που όταν χρειάζεται να πάρουμε μια απόφαση, “μπαίνουν” μπροστά μας και μας εμποδίζουν. Ο μύθος μας λέει επίσης, ότι αν ο Αχιλλέας πήγαινε να πολεμήσει τότε θα είχε σίγουρο θάνατο, αλλά μεγάλη δόξα. Διαφορετικά, αν έμενε πίσω, θα έκανε μεγάλη οικογένεια, αλλά το όνομα του θα έσβηνε. Για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι ο θεσμός/δεσμός της οικογένειας, προσπαθεί να μπει εμπόδιο και να αποτρέψει τον ήρωα, από το να πάει στον πόλεμο. Ο Αχιλλέας όμως, γνωρίζοντας έναν άλλο χρησμό, ότι οι Έλληνες δεν θα νικούσαν χωρίς αυτόν, νιώθει και καταλαβαίνει την υποχρέωση που έχει απέναντι στον λαό του και τους συμπολεμιστές του, αποφασίζοντας έτσι να τους ακολουθήσει. Αν πάρουμε όλα τα παραπάνω σαν έναν αλληγορικό συμβολισμό, βλέπουμε ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο ενός πολεμιστή, είναι οι δεσμοί αγάπης και ιδιαίτερα της οικογένειας. Της μάνας προς τον γιο, αλλά και του ίδιου του πολεμιστή απέναντι στην οικογένεια. Αυτά τα δύο όμως, πολεμιστής και οικογένεια, όπως βλέπουμε και από τον μύθο, είναι ασυμβίβαστα.

Αφήνουμε τον μύθο και ερχόμαστε στην πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ειδικά σε εμφυλίους πολέμους ή αντιστασιακούς αγώνες, αυτοί που μπαίνουν μπροστά είτε είναι νέοι, είτε δεν έχουν οικογένεια, είτε έχουν χάσει την οικογένεια τους. Σαν πρόσφατα νεοελληνικά παραδείγματα μπορούμε να πάρουμε την Χούντα με το Πολυτεχνείο, όπου αυτοί που ξεσηκώθηκαν πρώτοι ήταν φοιτητές/νέοι ή το παράδειγμα των κλεφτών/αμαρτωλών που ήταν κυρίως άνθρωποι χωρίς οικογένεια. Μάλιστα στην περίπτωση των κλεφτών/αμαρτωλών, μετά από χρόνια στα βουνά, οι περισσότεροι αναζητούσαν έναν τρόπο να πάρουν αμνηστία, ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν και πάλι στον κοινωνικό βίο και να κάνουν οικογένεια. Αν έρθουμε στο σήμερα και στο τώρα, θα δούμε ότι ο αυτοσκοπός του να κάνει κάποιος οικογένεια έχει μπει για τα καλά στο πετσί μας. Αν είσαι 40άρης και είσαι ανύπαντρος/η, είσαι δακτυλοδεικτούμενος και κοινωνικά στιγματισμένος. Έτσι μεγαλώνουμε παιδιά με μοναδικό σκοπό απλά την “διαιώνιση του είδους” μην αφήνοντας το ένστικτο/χαρακτηριστικό του “πολεμιστή” να αναδυθεί. Όσο τρελό και αν ακούγεται, για να εξελιχθεί ένα είδος ή έστω να αποφύγει τα έσχατα, χρειάζεται πολεμιστές, σκύβοντας το κεφάλι κανείς δεν κατάφερε να επιζήσει, αλλά απλά το έχασε…

Μαθήματα από την Κατοχή

Ένα βίντεο που αναφέρεται στην Κατοχή, την έλλειψη τροφίμων και τους μαυραγορίτες που άρπαξαν την ευκαιρία, για να πλουτίσουν από την δυστυχία των άλλων. Δυστυχώς οι ομοιότητες με την σημερινή εποχή είναι αρκετές. Το μόνο που διαφέρει είναι το πόσο έντονα είναι, τα φαινόμενα αυτά, αλλά όσο η οικονομική κρίση βαθαίνει και αυτά γίνονται εντονότερα. Οπότε καλύτερα να πάρουμε ένα μάθημα από το παρελθόν, παρά από ένα μελλοντικό μας πάθημα.

  •  Έλεγχος τροφίμων. Κατάσχεση και έλεγχος των συσσιτίων.
  • Η πείνα ήταν εντονότερη στα αστικά κέντρα.
  • Η θέρμανση ήταν δύσκολη, ως ανύπαρκτη.
  • Η πείνα χρησιμοποιήθηκε για να πατάξει την αντίσταση των Ελλήνων.
  • Έτρωγαν ακόμα και σκύλους ή γάτες.
  • Οι τιμές των τροφίμων εκτινάχθηκαν στα ύψη, λόγω πληθωρισμού. Ένα αυγό επωλείτο 700δις δραχμές.
  • Για το λόγο αυτό εμφανίστηκαν οι μαυραγορίτες, όπου πωλούσαν πανάκριβα τα τρόφιμα. Τότε οι Έλληνες, πωλούσαν ότι είχαν και δεν είχαν, για λίγα τρόφιμα.
  • Το χειμώνα, οι Αθηναίοι αναγκάζονταν και έκοβαν τα γύρω δάση, για ξυλεία.

Η ψυχολογία του χρόνου

Όσοι διαβάσατε τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις (“Σπίτι όσο χωρείς, χωράφι όσο θωρείς”, “Ανάλυση SWOT“) άθελα σας, μπήκατε σε μια διαδικασία να σκεφτείτε με μελλοντικό προσανατολισμό, να σχεδιάσετε, να προγραμματίσετε, να σκεφτείτε γενικότερα την επόμενη σας κίνηση. Μπορεί στις προηγούμενες αναρτήσεις να το κάναμε απλά, μέσα από μια απλή παροιμία και μια τακτική Marketing, όμως το θέμα του χρονικού προσανατολισμού ενός ανθρώπου είναι πολύ βαθύτερο και άθελα μας, επηρεάζει την ίδια μας την ζωή.

Με τον όρο “χρονικός προσανατολισμός”, εννοούμε την τάση που έχει ένας άνθρωπος να “βλέπει” τα πράγματα γύρω του. Ορισμένοι, είναι προσκολλημένοι στο παρελθόν, αναπολούν τα παλιά χρόνια, δεν θέλουν με τίποτα να εξελιχθούν, οτιδήποτε νέο τους τρομάζει κα. Άλλοι είναι προσκολλημένοι στο παρόν. Με μια φράση είναι οι άνθρωποι της ρήσης “ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας”. Ζουν το σήμερα, όσο πιο καλά μπορούν χωρίς έγνοιες για το μέλλον. Τέλος είναι και αυτοί που κοιτάνε το μέλλον. Οργανωτικοί, προνοητικοί, διορατικοί, που δεν περιμένουν να πεινάσουν για να βάλουν το τσουκάλι, όπως λέει και η παροιμία. Κάθε κατηγορία έχει τα θετικά και τα αρνητικά της και όπως σε όλα τα πράγματα στην ζωή, το μέτρο είναι άριστο. Άρα δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τυφλά μία από αυτές τις κατηγορίες, αλλά λίγο από όλες, όπου όμως, η κοινή συνισταμένη θα έχει μια τάση προς το μέλλον. Αυτό για να είμαστε προετοιμασμένοι και να μην μας πιάνει η ζωή απροετοίμαστους.

Το θέμα αυτό, το έχει ανακαλύψει και καλύψει πλήρως, θα έλεγα ένας ψυχολόγος, ο Philip Zimbardo, γνωστός και από ένα άλλο πείραμα που έχει κάνει και είναι ιδιαίτερα γνωστό στις μέρες μας. Οπότε δείτε το παρακάτω βίντεο με μια ομιλία του, όπου αναφέρεται εκτενώς στο θέμα και δείτε πως ο χρόνος επηρεάζει άμεσα και έμμεσα την ζωή μας και τις επιλογές μας σε αυτήν. Είναι πολύ χρήσιμο και ενδιαφέρον, για αυτό δείτε το όλο. 

Μια μικρή περίληψη με πιο γραφικό τρόπο θα δείτε εδώ, https://www.youtube.com/watch?v=A3oIiH7BLmg για τους πιο ανυπόμονους.

Έτσι, κλείνει μια σειρά αναρτήσεων που σκοπό είχαν να “ανοίξουμε το ένα μας μάτι προς το μέλλον”, όπως λέει και μια Γιαπωνέζικη παροιμία (“Το ένα μάτι να κοιτά στο παρελθόν, το άλλο στο μέλλον”), καθώς καλή η παράδοση και η Ιστορία, αλλά ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει όλα αυτά τα χρόνια, μόνο μέσα από την εξέλιξη και την διορατικότητα λίγων. Ειδικά στην εποχή μας, μας χρειάζεται αρκετή διορατικότητα, οργάνωση και γενικότερα μελλοντικός προσανατολισμός, αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τον βούρκο της κρίσης (όχι μόνο οικονομικής).

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 957 other followers