FUGAZI.gr

Αυτάρκεια & επιβίωση…

Ενημέρωση…

Το blog είναι ανενεργό και νέα άρθρα/projects δημοσιεύονται στο forum καθώς και στην σελίδα του Facebook. Για να ενημερώνεστε γίνετε μέλη είτε στο forum, είτε στην σελίδα μας στο facebook. Η εγγραφή στο forum είναι άμεση και δεν απαιτεί προσωπικά στοιχεία.

Η ψυχολογία του χρόνου

Όσοι διαβάσατε τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις (“Σπίτι όσο χωρείς, χωράφι όσο θωρείς”, “Ανάλυση SWOT“) άθελα σας, μπήκατε σε μια διαδικασία να σκεφτείτε με μελλοντικό προσανατολισμό, να σχεδιάσετε, να προγραμματίσετε, να σκεφτείτε γενικότερα την επόμενη σας κίνηση. Μπορεί στις προηγούμενες αναρτήσεις να το κάναμε απλά, μέσα από μια απλή παροιμία και μια τακτική Marketing, όμως το θέμα του χρονικού προσανατολισμού ενός ανθρώπου είναι πολύ βαθύτερο και άθελα μας, επηρεάζει την ίδια μας την ζωή.

Με τον όρο “χρονικός προσανατολισμός”, εννοούμε την τάση που έχει ένας άνθρωπος να “βλέπει” τα πράγματα γύρω του. Ορισμένοι, είναι προσκολλημένοι στο παρελθόν, αναπολούν τα παλιά χρόνια, δεν θέλουν με τίποτα να εξελιχθούν, οτιδήποτε νέο τους τρομάζει κα. Άλλοι είναι προσκολλημένοι στο παρόν. Με μια φράση είναι οι άνθρωποι της ρήσης “ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας”. Ζουν το σήμερα, όσο πιο καλά μπορούν χωρίς έγνοιες για το μέλλον. Τέλος είναι και αυτοί που κοιτάνε το μέλλον. Οργανωτικοί, προνοητικοί, διορατικοί, που δεν περιμένουν να πεινάσουν για να βάλουν το τσουκάλι, όπως λέει και η παροιμία. Κάθε κατηγορία έχει τα θετικά και τα αρνητικά της και όπως σε όλα τα πράγματα στην ζωή, το μέτρο είναι άριστο. Άρα δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τυφλά μία από αυτές τις κατηγορίες, αλλά λίγο από όλες, όπου όμως, η κοινή συνισταμένη θα έχει μια τάση προς το μέλλον. Αυτό για να είμαστε προετοιμασμένοι και να μην μας πιάνει η ζωή απροετοίμαστους.

Το θέμα αυτό, το έχει ανακαλύψει και καλύψει πλήρως, θα έλεγα ένας ψυχολόγος, ο Philip Zimbardo, γνωστός και από ένα άλλο πείραμα που έχει κάνει και είναι ιδιαίτερα γνωστό στις μέρες μας. Οπότε δείτε το παρακάτω βίντεο με μια ομιλία του, όπου αναφέρεται εκτενώς στο θέμα και δείτε πως ο χρόνος επηρεάζει άμεσα και έμμεσα την ζωή μας και τις επιλογές μας σε αυτήν. Είναι πολύ χρήσιμο και ενδιαφέρον, για αυτό δείτε το όλο. 

Μια μικρή περίληψη με πιο γραφικό τρόπο θα δείτε εδώ, https://www.youtube.com/watch?v=A3oIiH7BLmg για τους πιο ανυπόμονους.

Έτσι, κλείνει μια σειρά αναρτήσεων που σκοπό είχαν να “ανοίξουμε το ένα μας μάτι προς το μέλλον”, όπως λέει και μια Γιαπωνέζικη παροιμία (“Το ένα μάτι να κοιτά στο παρελθόν, το άλλο στο μέλλον”), καθώς καλή η παράδοση και η Ιστορία, αλλά ο άνθρωπος κατάφερε να επιβιώσει όλα αυτά τα χρόνια, μόνο μέσα από την εξέλιξη και την διορατικότητα λίγων. Ειδικά στην εποχή μας, μας χρειάζεται αρκετή διορατικότητα, οργάνωση και γενικότερα μελλοντικός προσανατολισμός, αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τον βούρκο της κρίσης (όχι μόνο οικονομικής).

Σπίτι όσο χωρείς, χωράφι όσο θωρείς…

…λέει μια παροιμία. Δεν ξέρω πόσοι την γνωρίζετε. Εγώ την έμαθα σχετικά πρόσφατα από ένα φιλικό forum το kalliergo.gr. Oύτως ή άλλως όμως, εν μέρη, την παροιμία αυτή την είχα “μάθει” λόγω της τρέχουσας κατάστασης, μιας και πείραμε το μάθημα μας…. και εξηγώ.

“Σπίτι όσο χωρείς”… με τρεις λέξεις δίνεται ένα τόσο βαθύ νόημα, που και μια ζωή να το αναλύεις δεν πρόκειτε να μας φτάσει. Αυτό δεν είναι άλλο από το νόημα του μινιμαλισμού, της απλής ζωής, χωρίς υπερβολές. Δεν χρειαζόμασταν ούτε μεγάλα σπίτια, ούτε μεγάλα και ακριβά αυτοκίνητα, ούτε ταξίδια στο εξωτερικό, λούσα, πολυτέλειες κτλ. Με τον τρόπο αυτό σπαταλήσαμε όχι μόνο υπερβολικό χρήμα, αλλά και πολύτιμο χρόνο από την ζωής μας. Αναλώσαμε το χρόνο μας, στο να επιλέξουμε το ακριβό, το καλό, το πιο in, το πιο μοδάτο. Με τον τρόπο αυτό όμως, κάναμε άλλο ένα μεγάλο κακό. Σπαταλήσαμε τα χρήματα μας, σε πράγματα που στην ουσία δεν αποφέρουν κάτι. Με το να χτίσεις ένα μεγάλο σπίτι, δεν πρόκειτε να βγάλεις χρήματα, παρά μόνο θα χρειάζεσαι ακόμα περισσότερα χρήματα για να το συντηρείς. Το ίδιο και με ένα ακριβό αυτοκίνητο και με οτιδήποτε άλλο το οποίο στην τελική είναι μόνο για προσωπική ευχαρίστηση, ας πούμε και όχι σαν επένδυση για το μέλλον. Όλα αυτά είναι παθητικές επενδύσεις, που δεν αποφέρουν κέρδος και συνεπώς σε αυτές θα πρέπει να αναλωνόμαστε με μέτρο… ίσα ίσα για να καλύπτουμε τις ανάγκες μας.

Εδώ έρχεται το δεύτερο μισό της παροιμίας, να μας προσδιορίσει τι έπρεπε να κάνουμε και πως πρέπει να σκεφτόμαστε. Με το “χωράφι όσο θωρείς” εννοεί, ότι θα πρέπει να σκεφτόμαστε ως επενδυτές. Αυτό που αγοράζουμε, που φτιάχνουμε, που κάνουμε, θα πρέπει να μας αποφέρει κέρδος, όποιο και αν είναι αυτό και δεν εννοώ μόνο χρηματικό. Όταν αυτό που κάνεις στο μέλλον, αφήνει κάτι, τότε όχι μόνο δεν χάνεις χρήματα/χρόνο/ενέργεια, αλλά κάνεις μια πραγματική επένδυση και θα την βρεις μπροστά σου. Αν για παράδειγμα, αντί να πάρεις ένα νέο υπολογιστή, αγοράσεις ένα εργαλείο/μηχάνημα, αυτό και θα σε βοηθήσει στην δουλειά σου και θα σου αποφέρει κάτι, σε αντίθεση με τον υπολογιστή, που αν τον χρησιμοποιούμε μόνο για σερφάρισμα, απλά θα καταναλώσουμε χρόνο και χρήμα. Όσα “χωράφια”/επενδύσεις κάνουμε δεν πρόκειτε να χάσουμε, θα τις βρούμε μπροστά μας. Άρα, αγοράστε όσα “χωράφια” μπορείτε και “καλλιεργείστε” τα.

Ακόμα και μια νέα φιλία είναι ένα είδος τέτοιας “ενεργητικής επένδυσεις”, αφού όπως έχουμε καταλάβει όλοι μας, ο τρόπος ζωής που είχαμε επιλέξει μέχρι τώρα μας περιόριζε ακόμα και σε αυτόν τον τομέα. Και δεν μιλώ για γνωριμίες, αλλά για πραγματικές φιλίες. Οπότε αυτό που έπρεπε/πρέπει να κάνουμε, είναι να περιορίσουμε τον τρόπο ζωής μας σε απλά πράγματα, χωρίς υπερβολές και να έχουμε έναν “επενδυτικό” ή μελλοντικό προσανατολισμό στις αγορές, στις ενέργειες μας, στον τρόπο ζωής μας.

Παρασσάγγας…

Έχετε ακούσει την λέξη παρασάγγας; Ή κάποια έκφραση του τύπου “η αλήθεια από το ψέμα απέχει παρασάγγας”;… Με βάσητην βικιπαίδεια:

Η λέξη παρασάγγης φέρεται περισσότερο ως περσική λέξη (φαρσάγγ) που εξελληνίστηκε από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς.

Ο Παρασάγγης ήταν αρχαίο μέτρο μήκους που κατά τις περισσότερο συγκλίνουσες απόψεις προς τις αρχαίες μαρτυρίες, ισοδυναμούσε με μήκος 30 σταδίων, δηλαδή περίπου 5.250 σημερινών μέτρων, όσα δηλαδή διατρέχει ένας πεζός βαδίζοντας κανονικά σε διάστημα περίπου μιας ώρας.

Φαίνεται όμως πως το μήκος του παρασάγγου δεν ήταν σταθερό, αφού αντιπροσώπευε άλλες αποστάσεις κατά διαφόρους περιόδους. Σ΄ αυτό οφείλονται και οι πληροφορίες μεταγενέστερων Ελλήνων συγγραφέων όπου αυτό ισοδυναμούσε άλλοτε προς 60, άλλοτε προς 40, άλλοτε προς 30 και άλλοτε προς 21 στάδια. Συνηθέστερα δια του παρασάγγου υπολογίζονταν κυρίως το μήκος των βασιλικών οδών.

Η σύγχρονη έκφραση: “απέχει παρασάγγας”, αποδίδεται επίσης για μεγάλες αποστάσεις ή μεγάλες διαφορές, δηλαδή ως: απέχει πολύ.

Επίσης όμως, η λέξη χρησιμοποιείτε για να προσδιορίσει την απόσταση που μπορεί να διανύσει ένα τμήμα στρατού για μια μέρα, η οποία μπορεί να είναι από 25 ως 50 Km (πάντα για πεζοπόρα τμήματα). Έτσι όταν κάποιος ρωτά πόσο απέχει μια πόλη, ο άλλος απαντά, μια μέρα παρασσάγγας… και ο άλλος πρέπει να καταλάβει ότι είναι περίπου 30Κm.

Για το λόγο αυτό, αν παρατηρήσετε, χωριό με χωριό ή πόλη με πόλη, δεν απέχει πάνω από 30-40Km… ώστε τα στρατεύματα να μπορούν σε μια μέρα να μετακινηθούν από πόλη σε πόλη και να έχουν κατάλυμα.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 961 other followers